گلی از بوستان سعدی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی      عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم ...    باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن       تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت       همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی...

     گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم ...        چه بگویم؟که غم از دل برود چون تو بیایی...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(...) لره باخ!

موضوعات مرتبط: ادبی
برچسبها: شعر